Contempleren tussen de verhuisdozen, over afsluiten en openen

Alles is voor de laatste keer. De ochtendzon op de heuvels, de geuren van de amandelbloesem, het ritme van de wind door de bomen. De mensen die hier een stukje van mijn hart bewonen. Het landschap dat me omarmd heeft als een moeder die geen vragen stelt. Alles is doordrongen van afscheid.

Tussen de verhuisdozen in voel ik hoe mijn creativiteit zich terugtrekt. Niet uit gebrek, maar uit beweging. Alsof het zich voorbereidt op iets nieuws, een ruimte maakt in mij omdat ik het nieuwe nog niet helemaal ken. Ik contempleer op de Gene Key van mijn creativitiet in het Starpearl programma, Gene Key 47.5.

De diepte en reikwijdte van creativiteit

Creativiteit is niet beperkt tot schilderen, schrijven of muziek maken. Het is niet alleen dat moment waarop je een penseel op het doek zet of een melodie bedenkt. Creativiteit is de bron waaruit je leeft. Het gaat over hoe je een vriend begroet, hoe je een vraag stelt, hoe je een ruimte binnenloopt en een sfeer meebrengt.

Creativiteit is beweging, een stroom die overal doorheen loopt. Soms voel je het als een krachtige impuls, een bruisende inspiratie die niet te stoppen is. En soms is het subtiel, verborgen in de manier waarop je je dag vormgeeft, in de aandacht waarmee je iets doet.

Jarenlang heb ik mijn creativiteit onderdrukt, soms bewust, vaker onbewust. Het was makkelijker om te denken dat anderen iets beter konden, dat mijn stem minder klonk, dat mijn expressie niet nodig was, dacht ik. En misschien was dat op een bepaalde laag ook waar, toen. Maar nu voel ik hoe onderdrukking niet alleen een einde kan zijn, maar ook een transformatieve kracht voor een nieuw begin.

De schaduw van afleiding als bron van verrijking

Als ik voel dat er verandering nodig is, of als er iets nieuws en onbekends staat te gebeuren en er van mij iets nodig is, zoek ik vaak afleiding. Misschien herken je dat—scrollen, plannen maken, ergens in verdwijnen wat niets te maken heeft met het moment. Afleiding is de schaduw van de Gene Key in mijn cultuur, de 56.5. Maar net als elke schaduw heeft deze ook een gave in zich. Wat als afleiding geen vlucht is, maar een overgangsritueel? Wat als het me helpt om de leegte tussen het oude en het nieuwe te overbruggen?

Ik merk dat ik nu niet direct iets hoef te creëren. De vorm van mijn nieuwe leven in mijn geboorteplek is er nog niet. Ik weet nog niet precies hoe ik mijn creativiteit daar ga laten stromen. Maar ik hoef het niet te forceren. Want ik ben nieuwsgierig naar wat er mag ontstaan als de stroom vanzelf komt, als ik ruimte laat.

Een uitnodiging voor jou

Creativiteit is geen losse actie. Het is de wijze waarop je in het leven staat, de bron waaruit je handelt. Het gaat niet alleen om kunst, schrijven of muziek, maar om de manier waarop je ademt, beweegt, keuzes maakt. Hoe je een gesprek voert, hoe je een maaltijd bereidt, hoe je afscheid neemt en opnieuw begint.

Waar onderdruk jij nog je creatieve kracht? Waar houd je je expressie in? En wat als dat niet betekent dat je tekortschiet, maar dat je in een diepe fase van transformatie zit?

Misschien is het tijd om een kleine beweging te maken. Niet met een groots plan, maar met een zachte intentie. Misschien is het tijd om jezelf toe te staan iets te doen zonder doel. Vandaag op deze zondag, of deze week in deze nieuwe Tijd. Gewoon voor het plezier. Een moment in deze week waarin je jezelf toestemming geeft om te ontdekken, zonder te weten waarheen het je brengen zal. Misschien voel je het in de stilte, in de woorden die je kiest, in de manier waarop je vandaag een deur opent, letterlijk of figuurlijk.

Dat is wat ik mezelf nu ook geef. Een open ruimte, waarin alles opnieuw mag ontstaan. En in deze stilte pak ik vandaag nog wat dozen in.