In de tussenruimte ontwaken.

Leven op het snijvlak van loslaten en ontvangen.

Er zijn van die dagen — weken zelfs — waarin niets meer lijkt te passen. Niet het oude leven, niet het nieuwe, en zelfs je eigen gedachten kun je niet langer volgen. Je lichaam is moe, niet zomaar moe… maar op, alsof het weigert nog langer te vechten tegen de stroom.
En precies daar, in dat rauwe midden, ontstaat iets onverwachts: ruimte.
Ruimte voor helderheid. Ruimte voor rouw. Ruimte voor waarheid.

Deze laatste dagen beweeg ik me door deze tussenruimte, in een huis vol dozen en ingepakte spullen, afscheid nemend van spullen die niet meer dienen, en van mensen die hier achter blijven. Ik ben niet meer waar ik was, nog niet waar ik zal zijn. Mijn vermoeide lichaam dwingt me tot overgave, tot radicale eerlijkheid in mijn zelfonderzoek. En in deze fysieke vermoeidheid, die een remigratie met zich meebrengt, vallen mijn weerstand, mijn overlevingsmechanismen en zelfs mijn gedachten stil.

Er is niets meer om overeind te houden.
En dat is bevrijdend.

Soms lijkt het alsof mijn essentie zich terugtrekt uit de wereld, alsof ik even moet verdwijnen om daarna weer tevoorschijn te komen. Niet als de oude versie van mezelf, maar als iets wat ik nog niet helemaal ken. Alles in mij wil nog stiller worden. Niet meer ‘meedoen’. Geen spelletjes, geen maskers, geen rollen meer.

Wat overblijft is… rauwe naaktheid. Geen façade. Geen wil om te overtuigen. Alleen adem, een trilling van waarheid die zacht door me heen golft. En ik merk: juist in dit rauwe niets, voel ik mezelf het meest, ervaar ik mijn ZIJN.

Ik rouw. Om het oude leven, om het huis dat ik verlaat, om het deel van mij dat zolang heeft gedragen, gewerkt, vanuit een ongekende gedrevenheid.
En ik eer haar, ik eer dit afscheid, ik eer mijn werk en toewijding.
Maar ik neem haar niet mee.

Misschien herken jij jezelf ook in deze tussenruimte — een fase waarin je niet langer kunt terugkeren naar dat wat was, maar ook nog niet weet hoe het nieuwe eruitziet. Wat gebeurt er met jou als je niets meer hoeft vast te houden? Als je geen vorm hoeft te maken van het leven, maar het gewoon laat zijn?

Waar in jouw leven vraagt iets om niet-doen, om laten, om ZIJN in de tussenruimte?

Ik nodig je uit om hier de komende dagen even bij stil te staan. Niet om iets te veranderen, maar om het te ont-moeten. Dan ga ik de komende dagen verhuizen en schrijf ik mijn volgende contemplatie als ik terug ben in Nederland….
Zin in!

Tot de volgende blog!